EZA044 Trilho do Glaciar e do Alto Vez (Arcos de Valdevez)

¿Q ue terá o aire de Sistelo que ata os zombis envelena? Non pasara un día enteiro e as nosas tropas, sen Comandante, pero con novos Eivadiños, xa estaban subindo polos camiños carreteiros de Porto Cova, decididos a completar o trilho glaciar. Foron moitos os suores arrincados, e poucos os lamentos, pero dimos en seguir infectando coas nosas pegadas e sorrisos as terras do Alto Vez, derretindo as grosas capas de xeo que aínda resistían nas sombras.

EZA043 Máis alá das brandas de Sistelo (Arcos de Valdevez)

O cambio climático trouxonos unha primavera insólita, sinal inequivoca da proximidade do Apocalipsis, e os máis destemidos Eivadiños Z derón por seguir espallando a súa tolemia polas escarpias do Vez, alleos ó día que marcaba o calendario. Foi moito o desnivel atacado, as horas invertidas, os quilómetros devorados, pero pagou a pena no reconto das brandas máis ailladas de Sistelo. Os garranos comendo toxos churruscados e a raposa rillando os osos das cachenas foron outra das sinais do fin dos tempos.

EZA029 Trilho do Penedo Grande (Arcos de Valdevez)

EZA028 Chã da Matança - Peneda (Arcos de Valdevez)

Zinco Zombies Zumbados fuxiron o doce de Outubro da exaltación da raza, da Hispanidade e da Guardia Civil que son cousas que admiran os mesmos que aman as touradas e que temen as xentes do común. Por iso fóronse a Europa.

EZA012 Trilho do Glaciar e do Alto Vez (Arcos de Valdevez)

Viñeronnos visitar sen saber que a infección xa nos cobrara entre as súas victimas e contaxioselles o virus fatal. Agora saben que o mundo tamén se chama Sistelo, e nos seus soños volveran lembrar as pegadas compartidas. De certo que o trilho do val glaciar e un forte reclamo para calqueira (e a paparota que nos dimos en Salvaterra despois, tamén).

EZA004 Rio Vez - Nossa Sra. das Necessidades (Arcos de Valdevez)

Si ou si, a pandemia tiña que estenderse polo pequeno Nepal. E propagouse cunha furia sorprendente, dende Portela de Alvite a Sistelo, dende Tabarca ata a capela da Nossa Senhora das Necessidades, nun día no que caía unha canícula apocalíptica. Sete horas e un feixe de quilómetros nos que se viron zombis a esgalla: polos camiños carreteiros, a beira do río, a sombra dunha capela... Na taberna de Sistelo aínda se fala delo.