As predicións, unha vez máis, non eran as idóneas para que espallaramos a nosa pandemia antisenderista, e cruzámo-la fronteira coma lostregos, tanto foi así que rematamos en lugares diferentes. Reunímonos baixo os espigueiros do Soajo, e alí a nosa Comandante deu licencia para darnos unha boa paparota de miminhos e outras delicias. Cando todo semellaba que non foi que si, e rematamos para comezar en San Miguel de Entre ambos os ríos, onde collemos o sendeiro do río Foufe, baixo a direción do Zombi con Botas. Houbo algúns conatos de insurreción, mentres o ceo caía sobre nós, e algún que outro intento de recuperar o liderazgo, máis o Senhor Botas levounos pola súa ruta sen escoitar as queixas, e felizmente conquerimos os nosos obxectivos, eso si, mollados ata os osos. Bautizamos nunha cabana de pastores a nosa Zombiscocho, que nos agasallou con café e as delicias da súa cociña.
