EZA065 Sendeiro do Pozo Piñeiro (Pontevedra)

"Estaban os catro un día, os mellores deste barrio..." como nos vellos tempos si, os Zombis con Botas, a Melodramática e mailo Zero, rexeitando as previsións meteorolóxicas e os anuncios do Apocalipsis. Semellaba que tolearan saíndo da sombra do cimiterio de Piñeiro, onde o mundo se chama Covelo, e subindo por unha pista forestal desarborada cara os cumios do Suido, pero a Comandante tiña reservada unha sorpresa... outro anaquiño do Paraíso, cunha lagoa de augas cálidas e azuladas onde pensamos estar mergullándonos no ceo.

EZA057 Ruta dos Montes de San Cibrán (Pontevedra)

Os ceos de treboada non fixeron mella no ánimo dos Zombi Z, aínda que pesaron para que quedaran deste lado da fronteira. A Comandante Zeta guíonos con man de ferro e guante de seda polos penedíos de San Cibrao e Budiño, onde tantas nostalxías se lle agocharon na mochila ó Zombi Zero. Houbo moito melodrama e moito sorriso espallado pola Salopin e por Christelle, e semella que ata Javi e o señor Botas compartiron algunha conversa con fundamento. O ceo foi magnanimo e agasallounos cun día fermoso para espallar a nosa pandemía.

EZA056 Alto Covas - Rio Castro Laboreiro (Melgaço)

Sete zombis cal fregueses acudiron a súa cita dominical de Amaquía, as vellas dores do Zombi Zero atoparon o camiño para que este percibise antigas sensacións impedindolle arengar e pór orde entre as tropas na expansión da súa pandemia polas terras arraianas dos seus devanceiros...

EZA047 Sendeiro panorámico do río Cerves (Ourense)

Outra vez a élite Eivadiña dei por facer oídos xordos as predicións meteorolóxicas, e seguiron ós Zombis con Botas na procura de debuxar un círculo perfecto en torno o canón do Cerves, para que a súa pandemía seguirá espallándose polas terras de Melón e Ribadavia. A primavera adiantouse, e a nosa tropa perseguiu rabos de nube durante preto de vinte quilómetros, baixo a atenta direción da nosa Comandante Z. Os que quedaron en casa non saben o que perderon (agás o Zombi Xacobeo e a Zombi Melodramática que xa se adiantaran o día anterior).

EZA046 Rota do Lobo (Melgaço)

A pesares de que se declarara o Apocalipsis por decreto, ou precisamente por elo, acudiron moreas de zombis en desordenada formación o punto de encontro. A Comandante Z case des-falece, máis colleu novamente as rendas e deu por levarnos a espallar a nosa pandemia onde o mundo se chama Lamas de Mouro. Fermosas fragas alfombradas de follasca seca, e penedos espallados por toda a Portela do Lagarto. O Tucho liderou o festín final, en Salvaterra, onde descuartizaron porcos e quicos para os nosos Eivadiños.

EZA041 Branda d'Aveleira - São Bento do Cando (Melgaço)

As nosas tropas medraron como unha auténtica pandemia, e volvimos insistir neses territorios nos que os Eivadiños deron en resucitar de entre os mortos. Volveron camiñantes históricos, para demostrar que mentres se camiña semella a ilusión de que se está vivo, e trouxeron reforzos que, a bo seguro, han de resultar importantes. A nosa Comandante volveunos mostrar as claves dunha boa infección, e entramos en San Bento dende o ceo. A nosa Senhora da Boa Morte sorría dende a súa camiña.

EZA005 Sendeiro da Costa da Vela (Pontevedra)

A Zombi melodramática tentou aliviar as dores dos nosos corpos corruptos cunha sesión de ioga, e ó remate démonos un festín na fraga dunha casa enfeitizada. Eramos lexión, e dimos en propagar o noso virus pola Costa da Vela, onde había un moita carne fresca estomballada nos areais, e houbo quen quixo sumarse a eles. O espírito antisenderista seguiu a colonizarnos nos ritmos, xa que estivemos máis parados que camiñando.

EZA003 Sendeiro do Baixo Tamuxe (Pontevedra)

Coa primaveira a pandemia zombi extendeuse ó longo do Baixo Tamuxe, e no Rosal fuxiron os veciños ante a voracidade dos Eivadiños Z, que non daban aplacado despois de máis dunha hora no Bar Juan. Tamén se viron os corpos espidos da praga nunha poza que quedou colonizada polos mortos que camiñan.

EZA002 PR Trilho Interpretativo da Ribeira de Covas (Vila Nova de Cerveira)

Avanzamos algo máis que zombis polas estradas de Covas, ata das coas ruinas da fábrica de luz. Todo semellaba morto alí, máis a primavera tentaba por sepultarnos ás beiras do río Coura. Houbo cañas, si, e conversas sobre pornoterrorismo e outras sinais do Apocalipsis.

EZA001 PR Trilho de Terras da Nóbrega (Ponte da Barca)

Os Eivadiños xa estaban mortos e enterrados, e a pesares do peso da lápida seguiron camiñando. Esqueceran o seu nome, a súa historia, pero perduraban as costumes: parada obrigatoria no primeiro bar, á carón do cementerio, e camiñar a modiño ou a rastras, deixando un regueiro de lamentos.